Πάντα από κάτι πιάνεσαι
Γεμάτος ο τόπος άγκυρες τριγύρω
Και πιάνεσαι μη και βρεθείς
Βαθιά στις σκέψεις σου πνιγμένος

Το Πλήθος 

  Στο δρόμο, εκεί όπου το πλήθος συνωστιζόταν περισσότερο από κάθε άλλο σημείο, στεκόμουν με τον Πιερό. Όλα τα μάτια στράφηκαν πάνω μου. "Γιατί γελούν;" ρώτησα, αλλά αυτός χαμογέλασε και τίναξε τη σκόνη από το μαύρο μου μανδύα. "Δε βλέπω' θα είναι κάτι αστείο, ίσως ένας τίμιος κλέφτης!" 

  Όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω μου. 

"Σου έκλεψε το πορτοφόλι!" είπαν γελώντας. 

"Το πορτοφόλι μου!" φώναξα. "Πιερό, βοήθεια! κλέφτης!"

 Είπαν γελώντας: "Σου έκλεψε το πορτοφόλι!" 

 Τότε ξεπρόβαλε η Αλήθεια κρατώντας έναν καθρέφτη. "Αν είναι τίμιος κλέφτης", φώναξε η Αλήθεια, "ο Πιερό θα τον βρει μ' αυτόν τον καθρέφτη!" αυτός όμως χαμογέλασε μονάχα και τίναξε τη σκόνη από το μαύρο μου μανδύα.

 "Βλέπεις", είπε, "η Αλήθεια είναι τίμιος κλέφτης, σου φέρνει πίσω τον καθρέφτη σου"

 Όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω μου.

 "Συλλάβετε την Αλήθεια!" φώναξα, ξεχνώντας πως δεν ήταν καθρέφτης μα πορτοφόλι αυτό που έχασα, ενώ στεκόμουν με τον Πιερό στο δρόμο, εκεί όπου το πλήθος συνωστιζόταν περισσότερο από κάθε άλλο σημείο.

Ρόμπερτ Γ. Τσέϊμπερς

Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα

(Ο Παράδεισος των Προφητών)

μτφ. Βάκυ Τόμπρου 

Κάθε βράδυ υπάρχουν 

τέρατα στους δρόμους

μα στον ουρανό αστέρια

Είναι τόσα πράγματα στη ζωή

που είναι σαν σφιχτοδεμένοι κόμποι...

Σαν εκείνο τον εφιάλτη 

που πίσω από τη μάσκα του τέρατος 

κρύβεσαι εσύ ο ίδιος... 

Μάθε από μένα 
και μάθε μου 
καθώς κινώ
κάθε νύχτα 
να ορκιστώ
στο μεγάλο μου χρέος 
που σε αφήνει
να υπερίπτασαι
των αισθήσεών μου
σαν παραίσθηση 
δυνάστης. 

'' Η πεποίθηση είναι σαν την λαιμητόμο: το ίδιο ανάλαφρη, το ίδιο βαριά''
Κάφκα

Dedicated...

Τυλιγμένος στη σιωπή σου
Κρυμμένος σε μια απομόνωση
σαν μια μυστική αφοσίωση
να σε βαραίνει
Νευρώδη μάτια τριγυρνούν
εδώ κι εκεί, ψάχνουν
Να βυθιστώ στη δίνη του μυαλού σου
κι ας με παγώσει
αυτό που θ' αντικρίσω. 

21/12/2011

Όλη η ανάσα μου
Κλείστηκε σ' ένα βλέμμα
Σε μια κλεφτή ματιά
σ' έναν ορίζοντα δανεικό
που μόνο για μια στιγμή
πρόλαβε να ζήσει. 

Αφήνω το χρόνο...

Αφήνω το χρόνο να περνά
Οι σκέψεις μου να κυνηγούν το χρόνο και ο χρόνος
να τις σβήνει
Αφήνω το χρόνο να κυλά
Να κλείσει σε μια γαλήνια φωτιά τις αστραπές
του μυαλού μου
Αφήνω το χρόνο να τρέχει
Και μυστικά σε προκαλώ να αρπαχτείς από το δείκτη
στο ρολόι
Για να μπορέσει να σωθεί όποιο σημάδι από σένα
μου έχει μείνει
Αφήνω το χρόνο να περνά
Και σε προκαλώ φεύγοντας με το χρόνο
να με σώσεις
Το χρόνο παρακαλώ μαζί του να σε πάρει.

Είμαστε γεννημένοι για να περπατάμε στο έδαφος 

όμως λαχταρούμε να πετάξουμε ψηλά.

Αυτή είναι η κατάρα που μας βασανίζει 

και συνάμα η μαγευτική ομορφιά των ονείρων μας ... 

Νότες θάλασσας
πάνω στης καρδιάς μου
τις χορδές... 

revelation

Μια στιγμή-σχισμή

και φως που ρέει 

από μέσα η αλήθεια 

και η κουρτίνα που έριχνες 

σώπασε σχισμένη ξαφνικά ...

Ο ήλιος στο ποτήρι...

...μνήμη

... Δεν ξέρω τι είναι η μνήμη εξόν από μια ακόμα ικανότητα του νου. Ναι με αποδιοργανώνει ακόμα και η εκφορά μιας πρότασης όταν πρόκειται να θέσω ένα ρήμα στον παρελθόντα χρόνο. Δε μας είναι όμως απαραίτητη για την αρμονική λειτουργία του οργανισμού; Δε μας τροφοδοτεί σαν ένα συνεχές καύσιμο; Δε ζούμε άραγε για να συμπληρώνουμε διαρκώς αυτόν τον τεράστιο πάπυρο, για να μην καταρρεύσει αύριο το Είναι σαν ένας πύργος χάρτινος, τότε που κάθε προσδοκία θα έχει πια χαθεί και το ιστίο του ταξιδιού θα πλέει σπασμένο στην επιφάνεια της θάλασσας; Η μνήμη, η μνήμη που παραβιάζει, κατακρεουργεί αναβιώνοντας το ίδιο το ακριβότερο, το έσχατο αγαθό: εκείνο που υπήρξε...

από το βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη "Ο Έβδομος Ελέφαντας" 

Άνθρωποι

Γύρω μου άνθρωποι
Τόσο δικοί μου
και τόσο ξένοι
ταυτόχρονα
Που μου ξανοίγουν ορίζοντες
Που μου σβήνουν
το φως της λογικής τόσο
ξεδιάντροπα

Τόσο δικοί μου
και τόσο ξένοι
Κρυμμένοι στα δικά τους
Ψαγμένοι μαζί μου
Φοβίζουν το αύριο
με την αναλαμπή
της απουσίας τους
Κλειδώνουν το χθες
πίσω από πόρτες
σφηνωμένες
Φορτώνουν το τώρα
στο καράβι της μνήμης

Από ανθρώπους είμαι καμωμένη
κι άνθρωποι με κομματιάζουν

Homecoming...

Μικρό ταξίδι

Έβαλα πλώρη

για τη γωνιά του απείρου

Άφησα πίσω φωτιές

και δάκρυα μεταλλικά

Σώπασαν οι ανεξίτηλες

κραυγές για λίγο

ίσα που να ξεφύγω

απ' τη στενή πολιορκία της ερημιάς

Μ' έναν ήχο λατρευτικό

και μια γεύση νυχτερινού αέρα

που την ψυχή μου αντανακλά

Δε μετράω τις λέξεις

Δε θέλω στρατιώτες στο χαρτί

Θέλω κύματα σαν θάλασσα

Θέλω φλόγες σαν φωτιά

Δεν μετράω τους στίχους

Δε θέλω δεσμοφύλακες στις σκέψεις

Θέλω φωνές σαν κραυγές

Θέλω σιωπές σαν τραγούδια

Δε θέλω να φωτίσω καμιά αλήθεια

Οι αλήθειες έρχονται ολόφωτες

για να μας κάψουν πια

Θέλω το λίγο σαν πληγή

που βγαίνει από μέσα μου

να το χαράξω έτσι ασύμμετρα

όπως μου φανερώθηκε..

Αποφάσεις που λαμβάνονται μόνο από τους τολμηρούς, από αυτούς που εκτός από τον φόβο και τον πόνο νιώθουν και κάτι άλλο μέσα τους. Την ανάγκη να αλλάξουν προς το καλύτερο. Όλοι νιώθουν τον πόνο αλλά κάποιοι εκτός από αυτό το αισθητήριο έχουν και μια αντοχή που δεν γνώριζαν ότι έχουν. Άνθρωποι που αντέχουν, που θέλουν να ζήσουν μια ζωή με τις δικές τους επιλογές, όπως αυτοί την ονειρεύονται. Άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται με το να είναι απλά χαμαιλέοντες αλλά έχουν τον δικό τους χαρακτήρα και τα δικά τους θέλω χωρίς να δανείζονται από άλλους.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που αλλάζουν τον κόσμο...

(Για μια φίλη που πήρε μια τέτοια απόφαση και τώρα ανακαλύπτει την αντοχή της... )

Κανείς δεν είναι αλάθητος.

Κανείς δε συνειδητοποιεί τι κρατά στα χέρια του.

Αυτό είναι το υλικό των καταστροφών...