Αφήνω το χρόνο...

Αφήνω το χρόνο να περνά
Οι σκέψεις μου να κυνηγούν το χρόνο και ο χρόνος
να τις σβήνει
Αφήνω το χρόνο να κυλά
Να κλείσει σε μια γαλήνια φωτιά τις αστραπές
του μυαλού μου
Αφήνω το χρόνο να τρέχει
Και μυστικά σε προκαλώ να αρπαχτείς από το δείκτη
στο ρολόι
Για να μπορέσει να σωθεί όποιο σημάδι από σένα
μου έχει μείνει
Αφήνω το χρόνο να περνά
Και σε προκαλώ φεύγοντας με το χρόνο
να με σώσεις
Το χρόνο παρακαλώ μαζί του να σε πάρει.

Είμαστε γεννημένοι για να περπατάμε στο έδαφος 

όμως λαχταρούμε να πετάξουμε ψηλά.

Αυτή είναι η κατάρα που μας βασανίζει 

και συνάμα η μαγευτική ομορφιά των ονείρων μας ... 

Νότες θάλασσας
πάνω στης καρδιάς μου
τις χορδές... 

revelation

Μια στιγμή-σχισμή

και φως που ρέει 

από μέσα η αλήθεια 

και η κουρτίνα που έριχνες 

σώπασε σχισμένη ξαφνικά ...

Ο ήλιος στο ποτήρι...

...μνήμη

... Δεν ξέρω τι είναι η μνήμη εξόν από μια ακόμα ικανότητα του νου. Ναι με αποδιοργανώνει ακόμα και η εκφορά μιας πρότασης όταν πρόκειται να θέσω ένα ρήμα στον παρελθόντα χρόνο. Δε μας είναι όμως απαραίτητη για την αρμονική λειτουργία του οργανισμού; Δε μας τροφοδοτεί σαν ένα συνεχές καύσιμο; Δε ζούμε άραγε για να συμπληρώνουμε διαρκώς αυτόν τον τεράστιο πάπυρο, για να μην καταρρεύσει αύριο το Είναι σαν ένας πύργος χάρτινος, τότε που κάθε προσδοκία θα έχει πια χαθεί και το ιστίο του ταξιδιού θα πλέει σπασμένο στην επιφάνεια της θάλασσας; Η μνήμη, η μνήμη που παραβιάζει, κατακρεουργεί αναβιώνοντας το ίδιο το ακριβότερο, το έσχατο αγαθό: εκείνο που υπήρξε...

από το βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη "Ο Έβδομος Ελέφαντας"