Κοιτάζω απ' το παράθυρο
να βρω
λίγο απ' το κάτι που μου λείπει
Θυμός
και ζωντανεύουνε ξανά 'οτι νεκρό
σε μένα ανοίκει
Ξυπνώ ξανά σε νέο τόπο
και κυνηγώ
ότι με κόπο προσπερνώ
και μια ολόκληρη ζωή
μπρος πίσω
στην αναμονή

Καιρός...

Χιόνια και σιωπή
Άνεμοι κι ελπίδες
Βροχές και δάκρυα
Μονάχα ο ήλιος
Βγάζει από μέσα μας
Ότι κρυφά ζεσταίνει
Την καρδιά….

Ύπνος

Τα βλέφαρά μου
Κλείνουνε βαριά
Διαβάζω εικόνες
Που ξεχάστηκαν στη μέρα
Εγκαταλείπω το μισό μου εαυτό
Βρίσκω αυλάκια
Από θέλω ξεχασμένα
Κι έτσι όπως πέφτω
Αργά μέσα στη λήθη
Θυμάμαι πως ξανά
Θα ονειρευτώ

Κάτι από διακοπές....

Ντίνος Χριστιανόπουλος

… Κι όμως νιώθω παράταιρος μέσα στον κόσμο αυτό,
Σαν κλασσική μουσική σε ταβέρνα.
Κι όταν ανοίγω το άλμπουμ με τα εικόνια που μας κάμναν
Πλανόδιοι ζωγράφοι σ’ εξορμήσεις ιεραποστολικές
Δεν ξέρω αν θα ‘θελα να επιστρέψω, είναι τόσο οδυνηρή
Η εποχή της φρόνησης, θα ‘θελα μόνο
Να ξεριζώσω με τα χέρια μου τη μνήμη.
Τάχα θα βάλω πια τις χώρες μου σε κάποια τάξη;
Και πως μες στ’ αδιέξοδο έξοδο να βρω;


από το ποίημα Δημάς

Στιγμή

Νυχτιά
Αστέρια
Κομμάτια ονείρων
Σκόρπια στον άνεμο
Φωτισμένα μέρη διαύγειας
Ότι κρύφτηκε πίσω
Από τις μέρες της σιωπής
Στην πλανεύτρα ασφάλεια
Της ζητημένης μοναξιάς
Δευτερόλεπτα
Στιγμή
Λήθη