Δε μετράω τις λέξεις

Δε θέλω στρατιώτες στο χαρτί

Θέλω κύματα σαν θάλασσα

Θέλω φλόγες σαν φωτιά

Δεν μετράω τους στίχους

Δε θέλω δεσμοφύλακες στις σκέψεις

Θέλω φωνές σαν κραυγές

Θέλω σιωπές σαν τραγούδια

Δε θέλω να φωτίσω καμιά αλήθεια

Οι αλήθειες έρχονται ολόφωτες

για να μας κάψουν πια

Θέλω το λίγο σαν πληγή

που βγαίνει από μέσα μου

να το χαράξω έτσι ασύμμετρα

όπως μου φανερώθηκε..

Αποφάσεις που λαμβάνονται μόνο από τους τολμηρούς, από αυτούς που εκτός από τον φόβο και τον πόνο νιώθουν και κάτι άλλο μέσα τους. Την ανάγκη να αλλάξουν προς το καλύτερο. Όλοι νιώθουν τον πόνο αλλά κάποιοι εκτός από αυτό το αισθητήριο έχουν και μια αντοχή που δεν γνώριζαν ότι έχουν. Άνθρωποι που αντέχουν, που θέλουν να ζήσουν μια ζωή με τις δικές τους επιλογές, όπως αυτοί την ονειρεύονται. Άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται με το να είναι απλά χαμαιλέοντες αλλά έχουν τον δικό τους χαρακτήρα και τα δικά τους θέλω χωρίς να δανείζονται από άλλους.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που αλλάζουν τον κόσμο...

(Για μια φίλη που πήρε μια τέτοια απόφαση και τώρα ανακαλύπτει την αντοχή της... )

Κανείς δεν είναι αλάθητος.

Κανείς δε συνειδητοποιεί τι κρατά στα χέρια του.

Αυτό είναι το υλικό των καταστροφών...

Μικρός ο κόσμος, δε με χωρά

μεγάλος και με τρομάζει

Και μια δίψα που μέσα μου

κατοικεί παντοτινά

για ότι μένει ίδιο κι αλλάζει

Δρόμοι που κοιμούνταν, ξύπνησαν

Όσοι σιωπούσαν μίλησαν

Θυμοί, παράπονα ξεχείλισαν

Κι έρχεται η ώρα που

τα μέσα έξω θα απλωθούν

για να γδυθεί η αλήθεια

που χρόνια από ντροπή

ίσως και κάποια ανοχή

κρύβανε κάτω από στολίδια

φτιασιδώματα, ρούχα και μπαλώματα

Πια δεν αντέχει άλλο

τα ψεύτικα φουστάνια που την ντύσαν

Μπήκε στου κόσμου την καρδιά

να βρει επιτέλους λευτεριά

στο φως της μέρας χωρίς

ρούχα ξένα, δανεικά

Ένα κλαδάκι μυγδαλιάς

μπρος στο παράθυρο

ένα κλαδάκι μοναχό

σου κρύβει το μισό χωριό.

Ο έρωτας με τη παλάμη του

σου κρύβει όλο τον κόσμο.

Μένει το φως μονάχα.