Μικρός ο κόσμος, δε με χωρά

μεγάλος και με τρομάζει

Και μια δίψα που μέσα μου

κατοικεί παντοτινά

για ότι μένει ίδιο κι αλλάζει

Δρόμοι που κοιμούνταν, ξύπνησαν

Όσοι σιωπούσαν μίλησαν

Θυμοί, παράπονα ξεχείλισαν

Κι έρχεται η ώρα που

τα μέσα έξω θα απλωθούν

για να γδυθεί η αλήθεια

που χρόνια από ντροπή

ίσως και κάποια ανοχή

κρύβανε κάτω από στολίδια

φτιασιδώματα, ρούχα και μπαλώματα

Πια δεν αντέχει άλλο

τα ψεύτικα φουστάνια που την ντύσαν

Μπήκε στου κόσμου την καρδιά

να βρει επιτέλους λευτεριά

στο φως της μέρας χωρίς

ρούχα ξένα, δανεικά

Ένα κλαδάκι μυγδαλιάς

μπρος στο παράθυρο

ένα κλαδάκι μοναχό

σου κρύβει το μισό χωριό.

Ο έρωτας με τη παλάμη του

σου κρύβει όλο τον κόσμο.

Μένει το φως μονάχα.

This is who I am

This is how i feel

and it's up to the world

to accept it

For love is a sparkling diamond

that should be kept

away from the dirt

and life is as sort and valuable as a breath

but we are bound to spend it carelessly

in a world that it's trapped in between...

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε•
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

Κ.Π.Καβάφης

beauty in little moments...