Κι έτσι που πια

δε συλλογιέσαι

τον πόθο μου

Σ' αναζητώ

μ' ένα μικρό μου όνειρο

μ' ένα μικρό μου ψέμα

αναρχικό,

που άφοβα περιπλανιέται

στο πουθενά του ανεκπλήρωτου

αγγίζοντας λεπτές

δικές σου αποχρώσεις

Γιατί στο σκοτάδι
βλέπω καλύτερα
τα κομμάτια της ψυχής μου
Γιατί στη σιωπή
ακούω πιο καλά
τους χτύπους της καρδιάς
Γιατί στο πουθενά
θα είμαι μαζί σου
Γιατί στο ποτέ
θα είμαστε μαζί
για πάντα

Πικρή αλήθεια...

Μην πιστεύεις
όσα κρέμονται απ' τους τοίχους
Μη φοβάσαι
τις πετούμενες στον αέρα ανάσες
Όλα προέρχονται
απ' τη δική σου αιωνιότητα

Μη σε τρομάζουν
οι αδηφάγες σκέψεις τριγύρω
Μην απορείς
με τα τερατώδη ερωτηματικά
Όλα προέρχονται
απ' τη δική σου ερημιά

Μη νιώθεις ξένος
σ' αυτό το μαύρο μέρος
Μην ψάχνεις διέξοδο
από το πουθενά
Όλα είναι μέρος
της φυλακής που έφτιαξες για σένα

Κραδαίνεις τη σιωπή σου
Μπροστά μου
Νομίζεις πως έτσι
Εκβιάζεις την ψυχή μου
Μα η σιωπή σου
Μου είναι πολύτιμη
Σαν κρυσταλλένιο φυλαχτό
Γιατί έμαθα με τον καιρό
Να νιώθω
Όσα δεν λες..

Πάνω στο φεγγαρόφωτο
Πλανιέσαι
Κυλάς μέσα στη θάλασσα
Αργά χαράζεις τοπίο μαγικό
Σιγοπατώντας μην ξυπνήσεις
Των ονείρων μου τα κοιμισμένα άστρα

Ξανά αλλάζεις, αναδιπλώνεσαι
Μυστικά
Κρατάς κομμάτια από το φως
Όλα εκείνα που προσπάθησα
Να πάρω
Μοιάζεις με φως τώρα αλλιώτικο
Μυστικά
Γαληνεύεις τον άδειο ύπνο μου

Είσαι πολλά για πολλούς
Αναζητώ
Αυτό που απ' όλα θα σε κάνει
Δικό μου
Και μια πορεία προς το φως
Αποκαλύπτεται μπροστά μου
Μυστικά...

Νύχτες

Νύχτες
Κομμάτια ουρανού
Κομμάτια από σκέψεις
Κλεφτές ματιές στο μετά

Νύχτες
Δωμάτια από φως
Όνειρα που γέλασαν
Και γελάστηκαν

Νύχτες
Κλοπιμαία ζωής
Ανάσες που χάθηκαν
Στην πνοή του ανέμου

Νύχτες
Πως μπορείς τόσο
Πειθήνια ν' ακολουθείς
Το άθλιο μετά που σε περιμένει;